> ## Content Index > Fetch the complete content index at: https://elmar-noteboom.ghost.io/llms.txt > Use this file to discover other available public pages before exploring further. # Nergens hoeven zijn - URL: https://elmar-noteboom.ghost.io/fietsen-door-berlijn-met-madonna/ - Published: 2026-07-21T09:11:00.000Z - Updated: 2026-08-26T19:39:46.000Z - Author: Elmar Noteboom - Tags: Notebook **Gisteren kwam ik aan in Berlijn. Vanaf Hauptbahnhof nam ik een Uber naar mijn appartement in Prenzlauer Berg. Het appartement is fantastisch, veel ruimer dan ik had verwacht, bijna even groot als thuis, maar nu heb ik het helemaal voor mezelf.** Het ligt op de begane grond, net iets hoger dan straatniveau, zodat voorbijgangers niet zomaar naar binnen kunnen kijken. Dikke muren, houten deuren, een binnenplaats met bomen en gras waar het opvallend stil is, op enkele eksters na. Het appartement had alleen wel wat visie nodig. Direct na aankomst was ik al aan het herinrichten, of eigenlijk aan het uitrichten, want er was veel te veel spul en dat moest eruit. Aan de muren hingen foeilelijke prints, van het soort dat je alleen ophangt als je er zelf niet naar hoeft te kijken. Die heb ik allemaal weggehaald. De open kasten stonden vol boeken en spullen die er puur ter versiering waren neergezet, rommel dus, en die verhuisden naar een ladekast die nu functioneert als een soort graftombe van de smaak van de huiseigenaar. De synthetische kussentjes gingen de kast in, alle plastic en ijzeren kleerhangers eruit. Ik was net Joan Crawford in *Mommy Dearest*: "NO WIRE HANGERS!" De tafel schoof ik tegen de wand, het douchegordijn haalde ik weg, en ook de magnetron verdween uit het zicht. In iets minder dan een uur was andermans appartement van mij geworden. Ik heb een half jaar vrij genomen. De eerste drie maanden verblijf ik hier, en wat daarna komt weet ik nog niet. Misschien blijf ik in Berlijn. Misschien vlieg ik naar Azië. Misschien ga ik een tijdje naar een klooster. Voor het eerst in lange tijd voelt het alsof ik dat ook nog niet hoef te weten. Ik wil hier door de wijken fietsen, kunst kijken, lezen, op terrassen zitten, mensen ontmoeten, alleen zijn. En ik wil schrijven. De tafel die ik zojuist tegen de muur heb geschoven is mijn bureau geworden. Mijn laptop staat erop. Daarnaast ligt voorlopig niets. Dat voelt goed. ### **Fietsen door Berlijn met Madonna** De afgelopen dagen ben ik aan het wennen aan mijn nieuwe leven hier. Ik heb een huurfiets opgehaald en ben doelloos door mijn nieuwe wijk gaan rijden. Ik ken hem nog nauwelijks, maar merk meteen dat dit een fijne plek is. Mijn straat is rustig, maar één straat verderop ben ik al in het bruisende deel, met cafeetjes en terrasjes en bankjes waar 's avonds de locals zitten te kletsen en roken. Iedereen lijkt hier te roken. Normaal ben ik hier maar een paar weken. Dan duik ik meteen de stad in, van wijk naar wijk, met enige gretigheid van de ene favoriete winkel naar de andere, op zoek naar een boek, een jas, een tas, een paar schoenen, een object voor thuis. Ik wil alles zien en meemaken in de beperkte tijd die ik heb. Deze keer voelt het anders. Waar ik vroeger door de stad haastte, loop ik nu een stuk kalmer, doelloos in plaats van gedreven. Dat is nieuw. Het schept een merkwaardige ruimte — iets uitstellen omdat er genoeg tijd is, niet omdat er geen tijd is. Wanneer voelde dat voor het laatst zo? Ergens onderweg betrap ik mezelf erop dat ik weer even gehaast aan het nadenken ben: waar zal ik nu naartoe fietsen? Dan dringt het pas echt tot me door. Voor het eerst in jaren hoef ik nergens te zijn. Geen vergadering. Geen teamoverleg. Geen subsidieaanvraag. Geen telefoon die overgaat. Alleen de stad, de zon, en Madonna's nieuwe album in mijn oren. *I feel so free.* ### **Zes maanden cadeau** Deze vrijheid heb ik mezelf niet zomaar cadeau gedaan. Ik kom uit een intensieve periode van negen jaar. Zo lang is het geleden dat ik InDifferent oprichtte. Er was geen businessplan, geen organisatie, nauwelijks geld. Er waren een paar jongeren met een hulpvraag, en er was vooral een overtuiging: dat jongeren recht hebben op een omgeving waarin ze zichzelf kunnen zijn, en waarin moeilijke maatschappelijke onderwerpen niet worden vermeden, maar onderzocht. De eerste jaren bouwde ik InDifferent op naast mijn baan als kunstdocent. Ik gooide alles wat ik had erin: tijd, energie, vaardigheden, spaargeld. Ik werkte overdag en ging 's avonds en in de weekenden verder. Vakanties liet ik schieten. Alles wat ik kon — netwerken, mensen enthousiasmeren, dingen organiseren, lesgeven, overtuigen — zette ik in om dit idee groot genoeg te maken om te overleven. Veel van wat er nodig was, had ik nog nooit gedaan. Subsidies aanvragen. Een stichting besturen. Begrotingen maken. Medewerkers aannemen en aansturen. Als iets moest gebeuren waarvan ik niet wist hoe het moest, zocht ik het gewoon uit. Ik werd directeur zonder ooit het plan te hebben gehad directeur te worden. En ik deed het graag. Ik geloofde in wat we aan het maken waren, en telkens wanneer iets lukte, zag ik alweer iets nieuws wat mogelijk was. InDifferent kreeg daardoor steeds meer van mijn tijd, aandacht en energie. Wat klein begon, met een groepje leerlingen in één school, groeide uit tot een professionele stichting met medewerkers, een bestuur, subsidies, een netwerk van tientallen scholen en partners. Op een gegeven moment was InDifferent niet langer iets wat ik naast mijn werk deed. Het was mijn werk, en ik zegde mijn baan in het onderwijs op. InDifferent is altijd in ontwikkeling geweest, maar met name de afgelopen periode is er veel veranderd. Hoe groter InDifferent werd, hoe meer de organisatie vroeg om professionalisering, continuïteit en duidelijke keuzes. Het werd steeds minder het kleine, beweeglijke initiatief waarmee ik ooit begon. We hebben de stichting daarom extern laten onderzoeken, op eigen verzoek. De aanbevelingen daaruit waren waardevol en hebben behoorlijk wat in beweging gezet. We hebben de organisatie opnieuw ingericht, belangrijke beslissingen genomen, nagedacht over wat InDifferent nodig heeft om de volgende tien jaar in te kunnen. In korte tijd is veel werk verzet, en nu is er voor mij even rust aangebroken. Zolang ik bezig was met bouwen, was er altijd een volgende stap, en was er nauwelijks ruimte om stil te staan bij mijn eigen positie. Nu de organisatie volwassen begint te worden, ontstaat die ruimte wel. Als InDifferent verandert, wat betekent dat dan voor mij, en voor mijn eigen rol? Volgend jaar bestaan we tien jaar. We vieren dit met een evenement en er verschijnt onder andere een documentaire waarvoor we vijf jaar lang zijn gevolgd door Maaike Broos en haar crew. We werken nu al een beetje naar dat moment toe. Voordat we het jubileumjaar ingaan, wil ik enkele vragen voor mezelf beantwoorden. Ik heb negen jaar lang gezorgd voor de organisatie, voor medewerkers, voor deelnemers. Nu leek het me tijd om voor mezelf te zorgen. Dus nam ik een half jaar vrij om uit te rusten, na te denken over de toekomst, maar vooral om eerst terug te kijken voordat ik over die toekomst kan beslissen. En nu, terwijl ik hier in Berlijn, 593 kilometer van mijn gewone leven vandaan, achter mijn geïmproviseerde bureau zit en daarover probeer te schrijven, merk ik dat ik veel verder terug moet dan deze negen jaar. Het verhaal van InDifferent begon niet bij de oprichting. Het begon veel eerder. En daarover wil ik de aankomende periode schrijven.